BİRLİKTE

Güzel bir günde, arkadaşlarımla oyun oynamak için bahçeye çıkmaya karar verdik. Bahçeye çıktığımız andan itibaren yağmur yağmaya başladı. Birlikte içeri girdik. Bizim zaten birlikte olmadığımız bir an yoktur. Ama bizim sokağımızdaki bir çocuk hep yalnızdır. “Bizimle oynayabilirsin.” diyoruz. Bize verdiği tek cevap şu: “Sağ olun ama istemiyorum.” Ben onun bu durumuna çok üzülüyorum. Onu her görüşümüzde yalnız, bir kenarda oturmuş düşünüyor. Onun evini ziyaret etmek istiyordum. Annemden izin istedim ve annem şöyle dedi: “Onun annesi benim arkadaşım.” Ben de anladım ki bu evet demek. Gittiğimde evinin ne kadar güzel olduğunu gördüm. Annesi de onun için en iyi şeyleri almıştı. Nedenini hâlâ anlamamıştım. Nihayet merakım sona erdi... Neden yalnız olduğunu şimdi öğrendim. Hiç arkadaşı yokmuş ve yalnız kalmaya çok alışmış. Biz de ona birlikte olmanın değerini açıkça anlattık. Sonunda bizimle arkadaş oldu. O bize, biz ona yeni oyunlar öğrettik. Artık üzüntülü dünya yok, mutlu dünya var.

Yorum: “Bizim zaten birlikte olmadığımız bir an yoktu.“ diye yazmış ve hep yalnız olan bir arkadaşınızı grubunuza katarak onu yalnızlıktan kurtardığınızı anlatmışsın. Hoş bir yazı olmuş. Günlüğüne hep yazmanı dilerim.
Yücel FEYZİOĞLU
Çizen: Erdoğan ÜLKER